ਕਿਸੇ ਵੀ ਅੱਧ-ਖਿੜੀ ਕੋਂਪਲ ਵਾਂਗ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ| ਆਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਖਿੜਨਾ ਸਿਖਾਵੇਗਾ | ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਪਈ ਤ੍ਰੇਲ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਨਿਰਮਲ ਪਿਆਰ ਦਿੰਦੇ ਰਿਹਨਾ | ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਬੇਸ਼ - ਕੀਮਤੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁਝਾਵਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿਚ.....ਰੇਨੂ ਨਈਅਰ
Thursday, December 25, 2008
ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਆ, ਕੇ ਤੇਰੀ ਪੈੜ੍ਹਾਂ ਬੁਹਾਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਦੇਵੀਂ ਛਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ
ਆ, ਕੇ ਤਲੀਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਤੇਰੀ ਜੁਲ੍ਫ ਜੁਲ੍ਫ ਸੰਵਾਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਥੋਡ਼ਾ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਇੱਕੋ ਮੁੱਠ 'ਚ ਤੈਨੂੰ ਘੁਟ ਲਵਾ
ਆ, ਕੇ ਵਰ੍ਕ ਵਰ੍ਕ ਤੈਨੂੰ ਖਿਲਾਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਭਰ ਜਾਵੀਂ ਰੰਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ
ਆ, ਕੇ ਸਤਰੰਗੀ ਪੀਂਘ ਨੂੰ ਹੁਲਾਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਤੇਰੀ ਹਰ ਸ਼ੈ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂ
ਆ, ਕੇ ਇਕ ਨਵਾਂ ਨਕਸ਼ ਨੁਹਾਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਸਜਾ ਦੇਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾਲ
ਆ, ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਵਾਂ ਇਕ ਸਿੰਗਾਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਚੰਨ ਤੇਰੀ ਝੋਲੀ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਅੰਬਾਰ ਦਿਆਂ .....
ਪ੍ਲਾਸ੍ਟਿਕ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ..
ਜ਼ਖ਼ਮ..
ਮੈਂ ਭੁੱਲਣਾ ਨਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਤੈਨੂੰ
ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ ਵੀ ਹਾਂ
ਕਿਸੇ ਵੇਖਿਆ ਕਦੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ
ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਰੀਝ ਨਾਲ ਸਿੰਜਦੇ ???
ਹਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੱਲ ਅਖਾਂ ਦੀ ਨਮੀ ਨਾਲ
ਇਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਰੱਖਣ ਦੀ
ਜੀ ਤੋੜ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ...
ਸੁੱਕਣ ਦੋ ਨਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ..
ਨਾ ਹੀ ਭੁੱਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ
ਤੇਰੀ ਕੀਤੀਆਂ ਵਧੀਕੀਆਂ ਨੂੰ !!!
ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਕ ਅਦਾ ਨੂੰ
ਉੱਸੇ ਅਦਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਮੋੜਨਾ ਜਰੂਰ ਹੈ...
ਇਹ ਜੋ ਰੁੱਖ ਸਿੰਝ ਰਹੀ ਹਾਂ
ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਤੇਰੀ ਹੀ ਝੋਲੀ ਚ ਡਿੱਗਣਗੇ
ਪਰ ਸਵਾਦ ਤਾਂ ਖਾਰਾ ਹੀ ਹੋਊ ...
ਪਤਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿਓਂ?
ਅਥਰੂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਤਾਂ
ਤੂੰ ਵੀ ਚਾਖਿਆ ਹੀ ਹੋਣੈ !!
"ਇੱਕ ਮੁਠ ਚੁੱਕ ਲੈ ਦੂਜੀ ਤਿਆਰ"
Thursday, July 3, 2008
ਸੂਤਰਧਾਰ
ਇਕ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਰਚਨਾਕਾਰ
ਇਕ ਪਟਕਥਾ ਅਧੀਨ
ਹਰ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿਵਾਓਂਦਾ ਹੋਇਆ
ਹਰ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੋਇਆ
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਅੰਜਾਮ ਤਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ..
ਕਈ ਵਾਰ ਪਾਤਰ
ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰ ਤੋਂ ਨਾਖੁਸ਼ ਹੋਏ..
ਪਟਕਥਾ ਦੇ ਬਾਗੀ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਨੇ..
ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਸੂਤਰਧਾਰ
ਆਪਣਾ ਕਿਰਦਾਰ ਨਿਭਾਓਂਦਾ ਹੋਇਆ
ਹਰ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਇਕੋ ਸੂਤਰ ਦੇ ਨਾਲ
ਜੋੜੀ ਰਖਣ ਦੀ ਅਨਥੱਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹੰਦਾ ਹੈ..
ਸੂਤਰਧਾਰ….
ਤਾਂ 'ਓਹ ਪਰਮਾਤਮਾ' ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਉਪਰ ਬੈਠਾ ,
ਖੂਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ
ਜਿੰਦਗੀ ਚ' ਕਈ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ
ਇੰਜ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪਟਕਥਾ ਵੀ ਅੰਜਾਮ ਤਕ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਬਾਗੀ ਤਾ ‘ਉਸ ਦੀ’ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵੀ ਬਣਦੇ ਨੇ
ਜਿਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ‘ਉਸ ਸੂਤਰਧਾਰ’ ਦੇ
ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀ ਹੁੰਦਾ ,
ਪਰ ਸੂਤਰ ਦੇ ਰੰਗ ਜਿਵੇ ਫਿੱਕੇ ਪੈਣ ਤੇ
ਕਪੜੇ ਬਦਰੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਓਵ ਹੀ ‘ਊਸ਼ ਸੂਤਰਧਾਰ’ ਦੇ
ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜਦ ਫਿੱਕੇ ਪੈ ਜਾਣ
ਤਾਂ ਉਸ ਬਾਗੀ ਹੋਏ ਪਾਤਰ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ
ਬਦਰੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ………
Tuesday, July 1, 2008
ਹਾਦਸੇ
ਜੀਓਂਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹਾਦਸਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ,
ਰੋਜ ਇਕ ਨਵੇ ਹਾਦਸੇ ਨਾਲ ਰੂਬਰੂ ਹੋ ਕੇ
ਚਲ ਪੈਂਦੇ ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀ
ਓਹ ਹਾਦਸੇ ਅਖਾਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ
ਜਿਹਨ ਚੋ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ
ਕਿ ਓਹ੍ਨਾ ਹਾਦਸਿਆਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਆਪ ਨਹੀ ਹੁੰਦੇ,
ਮੈ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸ ਇਨ੍ਸਾਨ ਦੀ ਥਾਂ
ਖੁਦ ਨੂ ਓਥੇ ਰਖ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ,
ਪਰ...ਰੂਹ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਕਈ ਵਾਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾ ਹੀ
ਮੈ ਖੁਦ ਓਥੇ ਮੋਜੂਦ ਹੋ ਘਾਇਲ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ .......
ਰੋਜ ਹਾਦਸੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀ ਓਹ ਕੀ ਹੈ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੇ ਹਾਦਸਿਆਂ ਦੇ ਬਾਦ ਵੀ
ਟੁੱਟਣ ਨਹੀ ਦਿੰਦਾ……..
Monday, June 30, 2008
ਮਾਣ
ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੀ ਬੁਲੰਦੀ ਦਾ
ਜ਼ਮੀਨਾ ਦੀ ਵੰਡੀ ਦਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰ ਦਾ
ਲੇਟੇਸ੍ਟ ਮਾਡਲ ਕਾਰ ਦਾ
ਆਓਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦਾ
ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ
ਰੰਗ ਬਿਰੰਗੇ ਨੋਟਾਂ ਦਾ
ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੋਟਾਂ ਦਾ
ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇਂਗਾ ਤੂੰ, ,
ਕਿੰਨਾ ਮਾਣ ਕਰੇਂਗਾ ਤੂੰ
ਬੁਲੰਦੀ ਤੋਂ ਬਾਦ ਢਲਾਨ ਹੈ
ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਬਾਦ ਜਿਵੇ ਸ਼ਾਮ ਹੈ
ਹੰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਦ
ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਗਲ ਬਾਤ ਤੋਂ ਬਾਦ
ਸੁਰਖ਼ ਸਵੇਰ ਦੀ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰਭਾਤ ਹੈ
ਇਕ ਨਵੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ