Thursday, December 25, 2008

ਜ਼ਿੰਦਗੀ

ਆ, ਕੇ ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡਦੀ ਆਵੀਂ
ਆ, ਕੇ ਤੇਰੀ ਪੈੜ੍ਹਾਂ ਬੁਹਾਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਦੇਵੀਂ ਛਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ
ਆ, ਕੇ ਤਲੀਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਤੇਰੀ ਜੁਲ੍ਫ ਜੁਲ੍ਫ ਸੰਵਾਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਥੋਡ਼ਾ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਇੱਕੋ ਮੁੱਠ 'ਚ ਤੈਨੂੰ ਘੁਟ ਲਵਾ
ਆ, ਕੇ ਵਰ੍ਕ ਵਰ੍ਕ ਤੈਨੂੰ ਖਿਲਾਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਭਰ ਜਾਵੀਂ ਰੰਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ
ਆ, ਕੇ ਸਤਰੰਗੀ ਪੀਂਘ ਨੂੰ ਹੁਲਾਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਤੇਰੀ ਹਰ ਸ਼ੈ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂ
ਆ, ਕੇ ਇਕ ਨਵਾਂ ਨਕਸ਼ ਨੁਹਾਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਸਜਾ ਦੇਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾਲ
ਆ, ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਵਾਂ ਇਕ ਸਿੰਗਾਰ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਚੰਨ ਤੇਰੀ ਝੋਲੀ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿਆਂ
ਆ, ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਅੰਬਾਰ ਦਿਆਂ .....

ਪ੍ਲਾਸ੍ਟਿਕ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ..

ਮੈ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸੀ .. …ਗੁੱਡੀਆਂ ..ਪ੍ਲਾਸ੍ਟਿਕ ਦੀਆਂ ...ਰਾਜੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੋਖ ਰੰਗ ਪਸੰਦ ਸੀ. ਮੈ ਕਈ ਵਾਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਗੁੱਡੀ ਨੂੰ ਫਿੱਕੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਦੇਣੇ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਝੱਟ ਹੀ ਬਦਲ ਦੇਣੇ…ਤੇ ਗੁੱਡੀ ਨੂੰ ਫੇਰ ਦੁਲਹਨ ਵਾਂਗ ਸਜਾ ਦੇਣਾ…ਮੈਂਨੂੰ ਕਿਹੰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ,” ਕਿਓਂ? ਗੁੱਡੀਆਂ ਦਾ ਦਿਲ ਨੀ ਹੁੰਦਾ?”ਇੰਜ ਓਹ੍ਨਾ ਪ੍ਲਾਸ੍ਟਿਕ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਰਚਾਓਂਦੇ ਕਦੋ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵੀ ਵਿਆਹ ਲਾਈਕ ਹੋ ਗਈ ਪ੍ਤਾ ਹੀ ਨਹੀ ਲੱਗਾ…ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਪਿਹਲਾਂ ਹੋ ਗਿਆ …ਤੇ ਰਾਜੀ ਦਾ ਕੁਝ ਚਿਰ ਬਾਦ ਵਿਚ…ਤੇ ਮੈ ਕੁਝ ਕੁ ਮਹੀਨੇਆਂ ਬਾਦ ਜਦ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ ਤਾਂ ਪ੍ਤਾ ਲੱਗਾ ..ਕੇ ਰਾਜੀ ਵੀ ਘਰ ਆਈ ਹੋਈ ਹੈ…ਮੈ ਭੱਜ ਕੇ ਉਸਨੂ ਮਿਲਣ ਗਈ…..ਪਰ ਰਾਜੀ ਦਾ ਰੰਗ ਰੂਪ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਥੋਂ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਵੀ ਨਾ ਟੱਪ ਹੋਈ !!!!!!!ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਇੱਕ ਐਕਸੀਡੇਂਟ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗੈ..ਤੇ ਸੁਹਰੇ ਵਾਲੇਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੇਕੇ ਘਰ ਦਾ ਰਾਹ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ…….ਮੈ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਸ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਰਹੀ….ਤੇ ਝਿਜਕਦੇ ਝਿਜਕਦੇ ਮੈ ਕਿਹ ਹੀ ਬੈਠੀ..,“ਰਾਜੀ, ਜਿੰਦਗੀ ਐਥੇ ਰੁੱਕ ਤਾ ਨਹੀ ਜਾਂਦੀ….ਮੈ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਾਲੇਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ ਸਮਝੌਂਦੀ ਹਾਂ ਕੇ ਓਹ ਤੈਨੂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮੋੜਨ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਨ….”ਪਰ ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਮੈਂਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਕਿ ਨਹੀ ਏਹ ਮੈਥੋਂ ਨਹੀ ਹੋਣਾ…ਮੈ ਉਸਨੂ ਸਿਰ੍ਫ ਇੱਕੋ ਸਵਾਲ ਪੂਛੇਆ, “ ਪ੍ਲਾਸ੍ਟਿਕ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਦਾ ਦਿਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦਿਲ ਨਹੀ?” ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀ ਸੀ….ਫੇਰ ਕਾਫੀ ਸਮੇ ਪਿਛੋ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕੇ ਪ੍ਲਾਸ੍ਟਿਕ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੋਖ ਰੰਗ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਵੀ ਵਾਪਿਸ ਆ ਗਏ!!!!!!!!

ਜ਼ਖ਼ਮ..


ਮੈਂ ਭੁੱਲਣਾ ਨਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਤੈਨੂੰ

ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ ਵੀ ਹਾਂ

ਕਿਸੇ ਵੇਖਿਆ ਕਦੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ

ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਰੀਝ ਨਾਲ ਸਿੰਜਦੇ ???

ਹਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੱਲ ਅਖਾਂ ਦੀ ਨਮੀ ਨਾਲ

ਇਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਰੱਖਣ ਦੀ

ਜੀ ਤੋੜ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ...

ਸੁੱਕਣ ਦੋ ਨਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ..

ਨਾ ਹੀ ਭੁੱਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ

ਤੇਰੀ ਕੀਤੀਆਂ ਵਧੀਕੀਆਂ ਨੂੰ !!!

ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਕ ਅਦਾ ਨੂੰ

ਉੱਸੇ ਅਦਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਮੋੜਨਾ ਜਰੂਰ ਹੈ...

ਇਹ ਜੋ ਰੁੱਖ ਸਿੰਝ ਰਹੀ ਹਾਂ

ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਤੇਰੀ ਹੀ ਝੋਲੀ ਚ ਡਿੱਗਣਗੇ

ਪਰ ਸਵਾਦ ਤਾਂ ਖਾਰਾ ਹੀ ਹੋਊ ...

ਪਤਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿਓਂ?

ਅਥਰੂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਤਾਂ

ਤੂੰ ਵੀ ਚਾਖਿਆ ਹੀ ਹੋਣੈ !!

"ਇੱਕ ਮੁਠ ਚੁੱਕ ਲੈ ਦੂਜੀ ਤਿਆਰ"

'ਭੰਡਾ ਭੰਡਾਰੀਆ ਕਿਤਨਾ ਕੁ ਭਾਰ , ਇੱਕ ਮੁਠ ਚੁੱਕ ਲੈ ਦੂਜੀ ਤਿਆਰ" ...ਦੂਰੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੀਮਾ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਚ ਫੱਸ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ "ਇੱਕ ਮੁਠ ਚੁੱਕ ਲੈ ਦੂਜੀ ਤਿਆਰ" ...ਪਾਪਾ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਚਲੇ ਜਾਣ ਕਰ ਕੇ ਘਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਜਿਵੇਂ ਸੀਮਾ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਸੀਮਾ..ਮੇਰੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਸਹੇਲੀ...ਪਹਿਲੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆਰਹਵੀਂ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਸਾਥ ਰਿਹਾ ਪਰ ਘਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜ਼ਾਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਤ ਉਸਨੇ ਨੌਕਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ. ਹਾਲਾਂ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਣ ਦਾ ਚਾਅ ਬਹੁਤ ਸੀ ਪਰ ਘਰ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਚਲੌਂਦੇ ਉਹ ਉੱਸੇ 'ਚ ਹੀ ਫੱਸ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ . ਇਕ ਦਿਨ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕੀ ਉਸਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨਿਸ਼ਾ ਵਿਆਹੁਣ ਜੋਗੀ ਹੋ ਗਈ...ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਨਿਸ਼ਾ ਦਾ ਵੀ ਵਿਆਹ. ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵੀ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਲੱਗ ਗਿਆ ..ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ..ਇੰਝ ਉਹ ਦੋਨੋ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਸੁਖੀ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ. ਫਿਰ ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਕੇ ਘਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਖਸਤਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ..ਘਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਵਾਇਆ..ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਜਕੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ..ਬਾਕੀ ਸਭ ਤਾ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬੀਜ਼ੀ ਸੀ, ਸੀਮਾ ਮਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ਼ ਕਰਵੌਂਦੀ ਰਹੀ...ਅੱਖ ਉਦੋਂ ਖੁੱਲੀ ਜਦ ਮਾਂ ਵੀ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ.. ਸੀਮਾ ਹੁਣ ਇਕੱਲੀ ਸੀ...ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਓਂ ਨੀ ਕਦੀ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ...ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਖੇਡ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹੀ ਖੇਡ ਜਾਪਣ ਲੱਗ ਗਈ "ਇੱਕ ਮੁਠ ਚੁੱਕ ਲੈ ਦੂਜੀ ਤਿਆਰ" ...

Thursday, July 3, 2008

ਸੂਤਰਧਾਰ

ਸੂਤਰਧਾਰ …..
ਇਕ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਰਚਨਾਕਾਰ
ਇਕ ਪਟਕਥਾ ਅਧੀਨ
ਹਰ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿਵਾਓਂਦਾ ਹੋਇਆ
ਹਰ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੋਇਆ
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਅੰਜਾਮ ਤਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ..

ਕਈ ਵਾਰ ਪਾਤਰ
ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰ ਤੋਂ ਨਾਖੁਸ਼ ਹੋਏ..
ਪਟਕਥਾ ਦੇ ਬਾਗੀ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਨੇ..
ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਸੂਤਰਧਾਰ
ਆਪਣਾ ਕਿਰਦਾਰ ਨਿਭਾਓਂਦਾ ਹੋਇਆ
ਹਰ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਇਕੋ ਸੂਤਰ ਦੇ ਨਾਲ
ਜੋੜੀ ਰਖਣ ਦੀ ਅਨਥੱਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹੰਦਾ ਹੈ..

ਸੂਤਰਧਾਰ….
ਤਾਂ 'ਓਹ ਪਰਮਾਤਮਾ' ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਉਪਰ ਬੈਠਾ ,
ਖੂਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ
ਜਿੰਦਗੀ ਚ' ਕਈ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ
ਇੰਜ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪਟਕਥਾ ਵੀ ਅੰਜਾਮ ਤਕ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਬਾਗੀ ਤਾ ‘ਉਸ ਦੀ’ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵੀ ਬਣਦੇ ਨੇ
ਜਿਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ‘ਉਸ ਸੂਤਰਧਾਰ’ ਦੇ
ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀ ਹੁੰਦਾ ,
ਪਰ ਸੂਤਰ ਦੇ ਰੰਗ ਜਿਵੇ ਫਿੱਕੇ ਪੈਣ ਤੇ
ਕਪੜੇ ਬਦਰੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਓਵ ਹੀ ‘ਊਸ਼ ਸੂਤਰਧਾਰ’ ਦੇ
ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜਦ ਫਿੱਕੇ ਪੈ ਜਾਣ
ਤਾਂ ਉਸ ਬਾਗੀ ਹੋਏ ਪਾਤਰ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ
ਬਦਰੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ………

Tuesday, July 1, 2008

ਹਾਦਸੇ

ਜੀਓਂਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹਾਦਸਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ,

ਰੋਜ ਇਕ ਨਵੇ ਹਾਦਸੇ ਨਾਲ ਰੂਬਰੂ ਹੋ ਕੇ

ਚਲ ਪੈਂਦੇ ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀ

ਓਹ ਹਾਦਸੇ ਅਖਾਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ

ਜਿਹਨ ਚੋ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ

ਕਿ ਓਹ੍ਨਾ ਹਾਦਸਿਆਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਆਪ ਨਹੀ ਹੁੰਦੇ,

ਮੈ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸ ਇਨ੍ਸਾਨ ਦੀ ਥਾਂ

ਖੁਦ ਨੂ ਓਥੇ ਰਖ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ,

ਪਰ...ਰੂਹ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,

ਕਈ ਵਾਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾ ਹੀ

ਮੈ ਖੁਦ ਓਥੇ ਮੋਜੂਦ ਹੋ ਘਾਇਲ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ .......

ਰੋਜ ਹਾਦਸੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ

ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀ ਓਹ ਕੀ ਹੈ

ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੇ ਹਾਦਸਿਆਂ ਦੇ ਬਾਦ ਵੀ

ਟੁੱਟਣ ਨਹੀ ਦਿੰਦਾ……..

Monday, June 30, 2008

ਮਾਣ

ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੀ ਬੁਲੰਦੀ ਦਾ

ਜ਼ਮੀਨਾ ਦੀ ਵੰਡੀ ਦਾ

ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰ ਦਾ

ਲੇਟੇਸ੍ਟ ਮਾਡਲ ਕਾਰ ਦਾ

ਆਓਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦਾ

ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ

ਰੰਗ ਬਿਰੰਗੇ ਨੋਟਾਂ ਦਾ

ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੋਟਾਂ ਦਾ

ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇਂਗਾ ਤੂੰ, ,

ਕਿੰਨਾ ਮਾਣ ਕਰੇਂਗਾ ਤੂੰ

ਬੁਲੰਦੀ ਤੋਂ ਬਾਦ ਢਲਾਨ ਹੈ

ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਬਾਦ ਜਿਵੇ ਸ਼ਾਮ ਹੈ

ਹੰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਦ

ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਗਲ ਬਾਤ ਤੋਂ ਬਾਦ

ਸੁਰਖ਼ ਸਵੇਰ ਦੀ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰਭਾਤ ਹੈ

ਇਕ ਨਵੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ